foreverAfter

Otwieramy material editor i w kanał alpha nałożonego na obiekt materiału wrzucamy shader pt Normal Direction.
Od tej pory wszystkie ścianki, których normalne zwrócone są w kierunku przeciwnym do kamery staną się niewidoczne

Potrząsanie kamerą zależne od odległości od obiektu – fuj, jak to brzmi!
Dlatego dzisiejszy tytuł jest po angielskiemu.

Kilka dni temu na cinemacefe ktoś zapytał o Xpresso, które umożliwiło by potrząsanie kamerą w chwili, gdy kamera przelatuje blisko obiektu.
Posiedziałem, podumałem – i jest.
Zostawiam tu na wszelaki słuczaj –  a nuż się komuś przyda.
Plik jest kompletnie nieudokumentowany, zawiera czyste działające Xpresso, niemniej dla kogoś, kto ma o XPresso jako-takie pojęcie nie powinien stanowić wielkiej zagadki

Załóżmy że mamy kulę z aktywnym kanałem reflection umieszczoną na podłodze z aktywnym kanałem reflection i obiekt typu sky z teksturą, która w kanale reflection ma się odbijać. Załóżmy, że chcemy aby podłoga pokazywała  tylko odbicie kuli, zaś w kuli  odbijało się zarówno niebo, jak i podłoga.

Najprościej taki efekt osiągnąć przy pomocy nadanego niebu compositing tagowi, w którego zakładce exclude umieszczamy wszystkie obiekty, które mają być “niewidoczne” dla nieba. Dzięki temu w podłodze będzie odbijała się nasza kula, zaś w kuli  zobaczymy zarówno odbicie nieba, jak i podłogi.

W trakcie prac nad  ostatnią animacją potknąłem się o problem, który napsuł mi sporo krwi. W zasadzie nie był to tyle problem, ile moja niewiedza a w zasadzie zapominalskość; koniec końców finał był taki, że spędziłem nad tematem o kilka godzin więcej, niż planowałem.

Założenie było proste – wyłaniający się z ciemności kapsel carlsberg’a.
Pozornie banalne – do czasu, gdy oświetlałem scenę zwykłymi światłami i mapami HDRI wrzuconymi w kanał illumination. Sprawy zaczęły się komplikować, gdy w grę weszło Global Illumination. Rychło okazało się, że NIE DA SIĘ animować GI, jako takiego. GI ustawia się raz i wedle tych ustawień program renderuje scenę. Człowiek nie jest jednak z tych, co się od razu poddają –  więc zacząłem kombinować, że skoro nie da się animować GI jako takiego, to może da się animować właściwości materiału wrzuconego w kanał luminance. Da się? Pewnie że da! Szybciorem skrobnąłem malutkie eXpresso, którym kontrolowałem wszystkie istotne materiały w scenie i zadowolony renderuję.
Jakież było moje zdziwienie, kiedy finalny render wyszedł dużo ciemniejszy od renderów testowych. Zaczęło się kombinowanie: a może ustawienia kanału color, a może tryby mieszania, a może brightness, a może światła. Kawał czasu  tak kombinowałem aż się w końcu zreflektowałem, że używam algorytmu camera animation do sceny, której animowana jest nie tylko kamera, ale i źródła światła. Zmieniłem algorytm GI na IR+QMC(full animation) i animacja policzyła się jak bajka. Liczyła się, co prawda, trzykrotnie dłużej, ale wyliczyła się dobrze

Pierwszy filmik renderowany jest algorytmem camera animation. Nie widać na nim w zasadzie nic, poza frontem kapsla. Drugi filmik, renderowany przy pomocy algorytmu IR+QMC(full animation) pozwala dostrzec fragmenty “korony” kapsla oraz kawałek zielonego tła, na którym się znajduje.
Kompresja może zjadać nieco detali, ale w docelowym renderze różnica jest ZAJEBISTA.

Z całej tej historii morał płynie taki:
- warto uczyć się eXpresso –  bo dzięki niemu można animować X parametrów za pomocą jednego suwaka
- Do scen z animowanymi światłami należy używać  algorytmu IR+QMC (full animation). Komputera nie da się oszukać. “Cwaniakowanie” skończy się  niepotrzebnymi godzinami spędzonymi na jałowych renderach. Czas ten lepiej poświęcić na porządne policzenie sceny. Pozornie trwa to dłużej, w ostatecznym rozrachunku okaże się, że jednak krócej.